วิถีทางจิตวิญญาณโดยทั่วไป

ขนมปังทำจากแป้ง การที่แป้งกลายมาเป็นขนมปังได้อย่างไร เมื่อเอาเข้าเตาอบคือสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับพระองค์ เราจะรู้แจ้งได้ อย่างไรคือสิ่งสำคัญที่พระองค์ทรงสนพระทัย ผู้รู้แจ้งคือผู้สมบูรณ์แบบและผู้พึงปรารถนาสำหรับพระองค์เองและคนอื่นๆ

พระพุทธเจ้าทรงต้องการรู้ว่ามนุษย์สามารถพัฒนาไปสู่การเป้นบุคคลที่สูงส่งนี้ได้อย่างไร พูดก็คือ ปราชญ์ผู้รู้แจ้งในอดีตกลายมาเป็นขนมปังที่สุมบูรณ์แบบได้อย่างไรนั้น พรุพุทธองค์ได้ทรงทำแล้วทำอีก จนกระทั่งสำเร็จนี่คือการฝึกปฏิบัติของพระองค์

แต่เราอาจพบว่าการทำอาหารสิ่งเดียวกันซ้ำทุกวันเป็นเรื่องไม่น่าสนใจนัก จะว่าน่าเบื่อก็ว่าได้ ถ้าเธอหมดความกระตือรือร้นในการทำซ้ำ มันจะกลายเป็นเรื่องยาก แต่จะไม่ยากถ้าเธอมีร่างกายที่แข็งแรงและเต็มเปี่ยมด้วยพลัง สรุปว่าเราอยู่เฉยๆ ไม่เป็น เราต้องทำอะไรบางอย่าง เมื่อเธอทำอะไรบางอย่าง เธอจะต้องคอยสังเกตสังกา ระมัดระวัง และตื่นตัวอยู่เสมอ

วิถีของเราคือการเอาก้อนแป้งใส่เข้าไปในเตาอบและเฝ้าดูด้วยความใส่ใจ เมื่อใดที่เธอรู้ว่าก้อนแป้งกลายมาเป็นขนมปังได้อย่างไร เธอก็จะเข้าใจความหมายของการรู้แจ้ง

เพราะฉะนั้นการที่ร่างกายของเรากลายเป็นปราชญ์ที่รู้แจ้งได้อย่างไรจึงเป็นสิ่งที่เราสนใจที่สุด เราจะไม่สนใจว่าแป้งคืออะไร แป้งที่ผสมแล้วคืออะไร หรือปราชญ์คืออะไร ปราชญ์ก็คือปราชญ์ คำอธิบายถืงธรรมชาติของมนุษย์ในเชิงอภิปรัชญาไม่ใช่จุดสำคัญ

เพราะฉะนั้น วิธีการปฏิบัติที่เราเน้นกันจึงไม่ใช่เรื่องของอุดมคติเท่านั้น หากศิปินมีความคิดที่เป็นอุดมคติมากเกินไปเขาจะต้องฆ่าตัวตาย เพราะระหว่างอุดมคติกับความสามารถที่แท้จริงของเขามีช่องว่างที่กว้างใหญ่มาก ไม่มีสะพานใดยาวพอที่จะทอดข้ามช่องว่างนี้ได้ ทำให้เขาเริ่มสิ้นหวัง นี่คือวิถีทางจิตวิญญาณโดยทั่วไป แต่วิถีทางจิตวิญญาณของเราไม่ได้เป็นเรื่องของอุดมคติจนเกินไป

ในบางแง่ เราก็ควรมีเรื่องอุดมคติบ้าง อย่างน้อยเราก็ควรอยากทำขนมปังที่อร่อยและดูดีบ้าง การปฏิบัติที่แท้จริงคือ การทำซ้ำแล้วซ้ำอีกจนกระทั่งพบว่าตัวเองจะกลายเป็นขนมปังได้อย่างไร วิถีของเราไม่ได้เป็นความลับ เพียงหฏิบัติซาเซน แล้วนำตัวเราใส่เข้าไปในเตาอบเท่านั้น นั่นแหละ วิถีของเรา

 

สนับสนุนโดย  ตารางบอลพรุ่งนี้