เหตุใดเราจึงควรสนับสนุนให้มีการการุณยฆาตอย่างถูกกฎหมาย

การรุณยฆาต คือ การฆ่าด้วยความเมตตา เป็นการกระทำที่มุ่งหวังให้คนตายโดยเจตนาด้วยวิธีการที่ไม่รุนแรง ด้วยความเมตตาหรือวิธีการที่สะดวก การรุณยฆาตนั้นรวมถึงการงดเว้นที่จะกระทำการช่วยเหลือหรือรักษาด้วย

เพื่อเป็นวิธีการที่จะให้ตายอย่างสงบ เพื่อเป็นหยุดความเจ็บปวดอันแสนสาหัสไม่ว่าจะทางกายหรือทางจิตใจของเขา อย่างกรณีที่มีผู้ป่วยเป็นโรคซึ่งไม่มีหนทางรักษาให้หายขาด

หรือมีวิธีเยียวยาให้ดีขึ้นได้ การการุณยฆาตจึงเป็นวิธีที่ผู้ป่วยเหล่านั้นร้องขอให้แพทย์กระทำต่อตัวเองเพื่อเป็นการหยุดความเจ็บปวดต่างๆไม่ว่าทางร่างกายหรือทางจิตใจที่เกิดขึ้นกับตัวเอง

ในบางประเทศกำหนดให้การการุณยฆาตเป็นการกระทำที่ผิดกฎหมายและเป็นความผิดอาญา อีกทั้งยังมีจำนวนผู้ที่ไม่เห็นด้วยกับการทำนี้เป็นอย่างมาก เพราะมองว่าการกระทำดังกล่าวเป็นบาป ในประเทศไทยเองก็เช่นกัน ประเทศไทยไม่สนับสนุนให้มีการการุณยฆาตเกิดขึ้น จึงไม่มีกฎหมายมารองรับ เช่นนั้นแล้วถ้ามีการกรุณยฆาตเกิดขึ้นในประเทศไทยย่อมเป็นการกระทำที่ผิดกฎหมาย

ถึงอย่างไรนั้นก็ยังมีบางประเทศที่ออกกฎหมายรับรองการการุณยฆาต อย่างในประเทศเนเธอร์แลนด์ซึ่งถือเป็นประเทศแรกที่มีการออกกฎหมายเกี่ยวกับการการุณยฆาตให้เป็นการกระทำที่ถูกกฎหมาย ผู้ใดก็ตามที่มีความประสงค์จะจบชีวิตของตนเองสามารถกระทำได้โดยไม่ผิดกฎหมาย 

การการุณยฆาตที่จำแนกตามเจตนา มี 2 กรณี คือ

  1. “การุณยฆาตโดยสมัครใจ” คือการที่ผู้เจ็บป่วยอย่างสาหัสหรือได้รับทุกขเวทนาจากความเจ็บป่วยเหล่านั้น ผู้ป่วยสามารถแสดงเจตนาให้บุคคลอื่นกระทำการการุณยฆาตแก่ตนเองได้ 
  2. “การการุณยฆาตโดยไม่สมัครใจ” มักจะเกิดจากกรณีที่ผู้เจ็บป่วยไม่สามารถแสดงเจตนาของตนเองได้ แต่มีผู้อื่นแสดงเจตนา หรือใช้อำนาจตัดสินใจให้กระทำได้เอง เช่น ผู้ใช้อำนาจปกครอง ผู้พิทักษ์ ผู้อนุบาล ทายาทโดยธรรม รวมถึงศาลพิพากษาด้วย

เหตุผลที่เราควรสนับสนุนให้ประเทศไทยมีกฎหมายรองรับการการุณยฆาตนั้นก็เพื่อให้เป็นไปตามความประสงค์ของผู้ป่วยหรือผู้ที่ต้องทนทุกข์ทรมาณจากความเจ็บป่วยทั้งหลาย บางรายไม่ได้รับความเจ็บปวดจากด้านร่างกายอย่างแสนสาหัสเพียงอย่างเดียว

แต่ยังรวมถึงได้รับความเจ็บปวดด้านจิตใจอีกด้วย นอกจากจะไม่สามารถใช้ชีวิตได้ปกติสุขเช่นคนอื่นแล้วยังต้องเผชิญกับโรคที่ไม่อาจรักษาได้ เมื่อเป็นเช่นนั้นแล้วย่อมทำให้เกิดความเครียด ความรู้สึกด้อยค่า

เราเป็นคนภายนอกที่ไม่เคยต้องประสบพบเจอความเจ็บป่วยเหล่านั้น เราอาจจะคิดว่าพวกเขาสามารถเปลี่ยนความคิดได้ ถ้ารักษาไม่ได้ ก็จงอยู่กับโรคและความเจ็บป่วยอย่างมีความสุข คำถามคือ เขาจะมีความสุขได้อย่างไรเมื่อต้องอยู่กับความเจ็บป่วย และในทางกลับกันถ้าเราจะต้องเป็นผู้ป่วยซะเอง

เราอาจจะเรียกร้องความตายให้คืบคลานเข้ามาหามากกว่ารอความตายไปวันๆ เพราะการที่ต้องเผชิญกับความเจ็บป่วยต่างๆก็เหมือนการที่ต้องเผชิญกับความตายอยู่ทุกวันอยู่แล้ว ต่างกันตรงที่เราไม่อาจตายได้จริงสักที

เราเหมือนต้องอยู่ในวังวนความทุกข์ทรมาณอย่างนั้นอย่างไม่รู้จบ เหมือนตายทั้งเป็นซ้ำอยู่ทุกวันในทุกเช้าที่ต้องลืมตาตื่นขึ้นมา แล้วถ้าเป็นเช่นนี้ทำไมเขาจึงไม่มีสิทธิ์เรียกร้องความตายให้แก่ตนเองได้ ถ้านั่นคือวิธีการเดียวที่จะทำให้เขาพบกับความสุขสงบในชีวิต 

 

สนับสนุนโดย  สมัคร บาคาร่า ufabet